Przystanek sto osiemdziesiąty czwarty

Czarnokoci sweter gotowy :)

Sweter jak sweter, zwykłe swetrzysko. Ale ważne że skończyłam, bo ostatnio u mnie z tym różnie bywa. No a najważniejsza zadowolona mina właścicielki, która co prawda obiecała zapozować, ale jakoś się nie doczekałam, więc skorzystałam z usług Mańki, która zawsze gotowa na blogu wystąpić :)

A ja tymczasem zabrałam się za kolejną dłubaninkę tysiąclecia, czyli aranową kamizelę dla siebie, z szarej wełny, która leży u mnie od lat, doczekała się nareszcie bidula!

Jak zawsze na skróty idąc, nabrałam 210 oczek i zamierzam za jednym zamachem warkoczować tył i przody, że niby tak szybciej będzie, hmm, no zobaczymy. Na razie udało mi się rozliczyć wzór na oczka, nabrać te 210 oczek i przerobić cztery rzędy. Nie obiecuję, że szybko pokażę skończone dzieło :)

A wracając do tematu poprzedniego posta, oraz Waszych komentarzy, tak naprawdę to czułam że nie jestem osamotniona w tych marzeniach o nauczeniu się tego i tamtego i jeszcze stu innych technik. Za mało na to wszystko mamy w naszym czasu, ale za to wiem, tak jak i Wy, że nigdy z życiu nudzić się nie będę. I dobrze :)

A teraz pokażę rudzielca którego uturlałam ze dwa tygodnie temu:

Oraz kawałek szalonego szala, który turlałam dzisiaj, a który teraz się suszy. Jak się robił, to wyglądał tak:

No wiem, dziś to naprawdę pojechałam...   :D

Fotki gotowej całości w następnym przystanku.